Maliye politikası, devletin ekonomik hedeflere ulaşmak için kullandığı vergi, harcama ve borçlanma araçlarını içeren bir politika setidir. Amaç, ekonomik istikrarı sağlamak, büyümeyi teşvik etmek, gelir dağılımını düzenlemek ve kaynakların etkin kullanımını sağlamaktır.
Maliye politikası, toplam talebi etkileyerek ekonomik büyümeyi ve istihdamı etkileyebilir. Genişletici maliye politikası (vergi indirimleri veya kamu harcamalarındaki artış), toplam talebi artırarak büyümeyi teşvik edebilir ve işsizliği azaltabilir. Ancak, bu tür politikalar enflasyona da yol açabilir.
Aşırı genişletici maliye politikası, talep enflasyonuna neden olabilir. Toplam talebin, toplam arzı aşması durumunda fiyatlar genel seviyesi yükselir. Bu nedenle, maliye politikası enflasyonu kontrol altında tutmak için dikkatli bir şekilde yönetilmelidir.
Maliye politikası, vergi ve transfer ödemeleri yoluyla gelir dağılımını etkileyebilir. Artan oranlı gelir vergisi ve sosyal yardımlar gibi politikalar, gelir eşitsizliğini azaltmaya yardımcı olabilir. Ancak, bu tür politikaların işgücü arzı ve yatırım kararları üzerinde olumsuz etkileri olabilir.
Maliye politikası, döviz kuru ve dış ticaret dengesi yoluyla dış ticareti etkileyebilir. Genişletici maliye politikası, ithalatı artırarak ticaret açığını genişletebilir. Ayrıca, faiz oranlarındaki değişiklikler döviz kurunu etkileyerek ihracat ve ithalatı etkileyebilir.
Maliye politikası, ekonomik istikrarı sağlamak için kullanılabilir. Otomatik istikrar sağlayıcılar (örneğin, işsizlik sigortası) ekonomik dalgalanmaları yumuşatarak istikrarı destekler. Ayrıca, hükümetler kriz dönemlerinde mali teşvik paketleri uygulayarak ekonomik toparlanmayı hızlandırabilir.
