Redif, bir şiirin dizelerinin sonunda tekrar eden aynı anlam ve görevdeki kelime veya kelime gruplarına denir. Redifler, şiire ahenk katar ve anlamı pekiştirir. Edebiyatımızda redifli şiirler, hem divan edebiyatında hem de halk edebiyatında sıklıkla kullanılmıştır.
Redifler, yapılarına ve görevlerine göre farklı türlere ayrılır:
Divan edebiyatında redif, özellikle gazel ve kasidelerde sıkça kullanılmıştır. Redif, bu nazım şekillerinin ahengini artırmış ve şairlere anlamı derinleştirme imkanı sunmuştur.
Halk edebiyatında da redif, türkülerde, koşmalarda ve semailerde yaygın olarak kullanılmıştır. Halk şairleri, redifi kullanarak şiirlerine kolay akılda kalıcılık ve ritim katmışlardır.
Redif, şiire birçok yönden katkı sağlar:
Örnek 1:
Gül yüzlü bir güzel sevdim ben,
O da beni severdi eskiden.
Şimdi uzaklarda kaldı o ben,
Ağlarım ardından her gün.
(Burada "ben" kelime rediftir.)
Örnek 2:
Yine bahar geldi, güller açtı,
Bülbüller figan etti, gönlüm coştu,
Yaralı kalbim yine seni seçti,
Sensiz geçen günler ömrümden uçtu.
(Burada "uçtu" kelime rediftir.)
