Şiir, dilin en güzel ve anlamlı kullanımlarından biridir. Şiiri anlamak ve çözümlemek için bazı temel terimleri bilmek çok önemlidir. Bu soruda, şiirde sıkça karşılaştığımız, şiire ahenk ve müzikalite katan önemli bir ses olayını inceleyeceğiz.
Soru, bir şiirdeki dizelerin (yani satırların) sonlarında oluşan ses benzerliğinin özel adını soruyor. Şimdi seçenekleri tek tek inceleyelim:
- A) Redif: Redif, dize sonlarında, uyaktan (kafiye) sonra gelen, yazılışları, okunuşları ve anlamları veya görevleri aynı olan ek veya kelimelerdir. Yani, önce uyak bulunur, sonra eğer varsa redif gelir. Soru sadece "ses benzerliği" dediği için redif tek başına yeterli değildir, çünkü redif aynı zamanda anlam veya görev benzerliği de taşır ve uyaktan sonra gelir.
- B) Uyak (Kafiye): Uyak (Kafiye), şiirde dize sonlarında bulunan, farklı anlamlara sahip kelimelerin sonlarındaki seslerin veya eklerin birbirine benzemesidir. Bu benzerlik, genellikle son heceden başlayarak geriye doğru seslerin uyumunu ifade eder. Şiire müzikalite ve akıcılık katar. Sorunun tanımı tam olarak uyak (kafiye) kavramını karşılamaktadır: "dize sonlarındaki ses benzerliği".
- C) Nakarat: Nakarat, bir şiirde veya şarkıda belirli aralıklarla tekrarlanan dize veya dizeler grubudur. Şiire ritim katmak, ana fikri vurgulamak veya akılda kalıcılığı artırmak amacıyla kullanılır. Dize sonlarındaki ses benzerliği ile doğrudan ilgili değildir, daha çok bir tekrar öğesidir.
- D) Mısra: Mısra, bir şiirin tek bir satırına verilen addır. Şiirin en küçük nazım birimidir. Dize sonlarındaki ses benzerliği ile ilgili bir terim değildir, şiirin yapısal bir öğesidir.
Bu açıklamalar ışığında, şiirde dize sonlarındaki ses benzerliğini ifade eden terim "Uyak (Kafiye)"dir.
Cevap B seçeneğidir.
