Bağ Kuramı, Amerikalı psikolog Edward L. Thorndike tarafından 20. yüzyılın başlarında geliştirilmiş bir öğrenme teorisidir. Bu teori, öğrenmenin uyarıcı (stimulus) ile tepki (response) arasında kurulan bir bağ ile gerçekleştiğini savunur. Thorndike'ın çalışmaları, davranışçı psikolojinin temel taşlarından biri olarak kabul edilir.
Thorndike, öğrenmeyi araştırmak için genellikle "puzzle box" (bulmaca kutusu) adı verilen bir deney düzeneği kullanmıştır. Bu kutunun içine konan bir hayvan (genellikle bir kedi), bir düğmeye basarak veya bir ipi çekerek kutudan kaçmayı ve dışarıdaki yiyeceğe ulaşmayı öğrenmek zorundaydı.
İlk denemelerde hayvan rastgele hareketler yapardı. Ancak zamanla, doğru hareketi (ipi çekmek gibi) yaptığında ödüle (yiyeceğe) ulaştığını fark ederdi. Bu süreç, deneme-yanılma yoluyla öğrenme olarak adlandırılır.
Thorndike'ın teorisinin en önemli parçasıdır. Bu yasa şunu belirtir:
Yani, "ödüllendirilen davranışlar tekrarlanır, cezalandırılan veya sonuçsuz kalan davranışlar söner."
Bu yasa, bir bağın (uyarıcı-tepki arasındaki ilişkinin) ne kadar sık tekrarlanırsa o kadar güçlendiğini, kullanılmadığında ise zayıfladığını ifade eder. İki kısımdan oluşur:
Bir bireyin belirli bir davranışı öğrenmeye veya bir tepki vermeye ne kadar hazır olduğu ile ilgilidir. Bu yasaya göre:
Bu, öğretimde "öğrenciyi merkeze almak" ve onun hazırbulunuşluk düzeyine göre hareket etmek gerektiğini vurgular.
Özetle: Thorndike'ın Bağ Kuramı, öğrenmeyi zihinsel bir süreçten çok, davranışsal bir bağ olarak görür. Öğrenme, uyarıcı ile tepki arasında, etki yasası, alıştırma yasası ve hazırbulunuşluk yasası tarafından yönetilen bir bağın kurulmasıdır. 🧠➡️🎯