Mozart Etkisi, 1990'lı yılların başlarında ortaya atılan ve klasik müzik, özellikle de Mozart'ın eserlerini dinlemenin, bilişsel yetenekleri ve zekayı geliştirdiği yönündeki iddiaları içeren bir teoridir. Bu teori, kısa sürede popüler kültürde büyük yankı uyandırmış ve birçok ebeveyn, çocuklarının zihinsel gelişimine katkıda bulunmak amacıyla Mozart dinletmeye başlamıştır. Ancak, bu etkinin bilimsel dayanağı ve gerçekliği hala tartışma konusudur.
Mozart Etkisi'nin kökeni, 1993 yılında Nature dergisinde yayınlanan bir araştırmaya dayanmaktadır. Bu araştırmada, öğrencilere 10 dakika boyunca Mozart'ın İki Piyano İçin Sonat'ı (K. 448) dinletilmiş ve ardından uzamsal-zamansal akıl yürütme becerilerini ölçen testler uygulanmıştır. Sonuçlar, Mozart dinleyen öğrencilerin, dinlemeyenlere göre testlerde daha başarılı olduğunu göstermiştir.
Orijinal çalışmanın ardından, Mozart Etkisi'ni destekleyen ve eleştiren birçok araştırma yapılmıştır. Bazı çalışmalar, klasik müziğin bilişsel performansı artırabileceğini gösterirken, diğerleri bu etkinin çok sınırlı veya geçici olduğunu savunmuştur.
Mozart Etkisi'nin popülerleşmesiyle birlikte, birçok ebeveyn bebeklerine Mozart dinletmeye başlamıştır. Ancak, bebeklerin zihinsel gelişimi üzerinde klasik müziğin doğrudan bir etkisi olduğuna dair kesin bir kanıt bulunmamaktadır.
Mozart Etkisi'nin gerçekliği tartışmalı olsa da, müziğin bilişsel süreçler üzerindeki potansiyel etkileri hakkında farklı açıklamalar bulunmaktadır.
Mozart Etkisi, bilimsel bir efsane olarak kabul edilebilir. Klasik müziğin bilişsel performansı artırabileceğine dair bazı kanıtlar olsa da, bu etkinin çok sınırlı, geçici ve abartılı olduğu düşünülmektedir. Müzik dinlemek keyifli bir aktivite olabilir ve ruh halini iyileştirebilir, ancak zeka üzerinde doğrudan ve kalıcı bir etkisi olduğu kanıtlanmamıştır.
