Rüzgarlar, yeryüzünün şekillenmesinde önemli bir dış kuvvet olarak karşımıza çıkar. Rüzgarların taşıdığı malzemeleri belirli koşullar altında biriktirmesi sonucu oluşan şekillere rüzgar biriktirme şekilleri denir. Bu yazıda, en önemli rüzgar biriktirme şekillerinden olan lös, barkan ve kumulları inceleyeceğiz.
Rüzgar biriktirme şekillerinin oluşabilmesi için belirli koşullar gereklidir:
Lös, rüzgarların taşıdığı ince taneli malzemelerin (toz ve mil boyutunda) geniş alanlara yayılarak birikmesiyle oluşan topraklardır. Lösler genellikle sarımsı renkte, gözenekli ve verimli topraklardır.
Dünyada en geniş lös alanları Çin'de (Sarı Irmak havzası), Orta Avrupa ve Kuzey Amerika'da bulunur. Türkiye'de ise Trakya ve İç Anadolu'da lös depolarına rastlanır.
Barkan, ay (hilal) şeklindeki kumullara verilen isimdir. Rüzgarın tek yönlü estiği, kum miktarının az olduğu çöl alanlarında görülürler.
Barkanlar, rüzgar yönünü ve şiddetini belirlemek için doğal göstergeler olarak kabul edilir. Dünyada en tipik barkan örnekleri Sahra Çölü'nde görülür.
Kumul, rüzgarların taşıdığı kumların birikmesiyle oluşan tepelere verilen genel addır. Kumullar, barkanlardan farklı olarak daha büyük ve çeşitli şekillerde olabilirler.
Türkiye'de kumul oluşumlarına en çok Karapınar (Konya) çevresinde, Meke Gölü yakınlarında ve kıyı bölgelerimizde rastlanır.
Rüzgar biriktirme şekilleri, yeryüzünün sürekli değişen dinamik yapısının önemli göstergelerinden biridir. Bu şekilleri anlamak, hem doğal süreçleri kavramak hem de çevre yönetimi açısından büyük önem taşımaktadır.