Türkiye Cumhuriyeti Anayasa Mahkemesi, 1961 Anayasası ile kurulan ve 1982 Anayasası ile görev ve yetkileri genişletilen, Türkiye'nin en yüksek yargı organlarından biridir. AYM, kanunların, kanun hükmünde kararnamelerin ve TBMM İçtüzüğü'nün Anayasa'ya uygunluğunu denetleyen yüksek bir yargı mercii olarak faaliyet göstermektedir.
Anayasa Mahkemesi, 1961 Anayasası'nın 145-152. maddeleri uyarınca kurulmuştur. 25 Nisan 1962 tarihinde çıkarılan 44 sayılı Kanun ile teşkilat yapısı ve çalışma usulleri belirlenmiştir. Mahkeme, 1961 Anayasası'nın yürürlüğe girdiği 9 Temmuz 1961 tarihinden itibaren fiilen çalışmaya başlamıştır.
Anayasa Mahkemesi, 15 asıl ve 5 yedek üyeden oluşur. Üyelerin seçim şekli şöyledir:
Anayasa Mahkemesi'nin başlıca görev ve yetkileri şunlardır:
Anayasa Mahkemesi'nin yaptığı norm denetimi iki şekilde gerçekleşir:
Anayasa Mahkemesi'nin verdiği başlıca karar türleri şunlardır:
Anayasa Mahkemesi, Başkan ve Başkanvekili dahil olmak üzere 15 asıl üyeden oluşur. Mahkeme, Genel Kurul ve Bölümler şeklinde örgütlenmiştir. Genel Kurul, tüm asıl üyelerin katılımıyla toplanırken, Bölümler ise en az üç üyeden oluşur.
Anayasa Mahkemesi, Avrupa Anayasa Mahkemeleri Konferansı (ACCP) ve Dünya Anayasa Mahkemeleri Birliği (WCCJ) gibi uluslararası kuruluşlara üyedir. Bu sayede diğer ülkelerin anayasa mahkemeleriyle işbirliği içinde çalışmakta ve karşılıklı deneyim paylaşımında bulunmaktadır.
Anayasa Mahkemesi, tarihi boyunca birçok önemli karara imza atmıştır. Bu kararlar arasında siyasi partilerin kapatılması, temel hak ve özgürlüklere ilişkin düzenlemelerin iptali ve yasama-yürütme organları arasındaki yetki çatışmalarının çözümü gibi konular yer almaktadır. Mahkemenin kararları, Türk hukuk sisteminin şekillenmesinde önemli rol oynamaktadır.
Anayasa Mahkemesi, Türkiye'nin demokratik hukuk devleti yapısının temel taşlarından biri olarak, vatandaşların temel hak ve özgürlüklerini korumak ve hukukun üstünlüğünü sağlamak gibi hayati görevleri yerine getirmektedir.