Uyak (kafiye), şiirde dize sonlarında bulunan ve aynı sesleri taşıyan sözcük veya eklerdir. Uyak, şiire ahenk katar ve okuyucunun kulağına hoş gelir. Şiirdeki mısraların sonunda tekrar eden ses benzerlikleri sayesinde, şiirin akılda kalıcılığı artar.
Uyaklar, ses benzerliğinin derecesine göre farklı çeşitlere ayrılır. En temel uyak çeşitleri şunlardır:
Örnek:
Gül yüzlüm
Yine seni özledim
Örnek:
Elimden kayıp gidiyor
Ömrüm böyle heder oluyor
Örnek:
Gözlerin derya denizleri
Unutturur bana tüm dertleri, kederleri
Örnek:
İçimde dinmeyen bir sızım var
Sanki her an seni sızımlar
Örnek:
Bana gül dedi, gülmedim
Bahçedeki kırmızı gülü verdim
Uyak şeması, şiirdeki dizelerin birbiriyle nasıl uyaklandığını gösteren bir göstergedir. Uyak şeması oluşturulurken, her dizeye bir harf verilir ve aynı sesleri taşıyan dizeler aynı harfle gösterilir.
Örnek:
Gözlerin ne güzel bakıyor (a)
İçime huzur akıyor (a)
Sanki güneş gibi yakıyor (a)
Beni benden alıp götürüyor (a)
Örnek:
Deniz kenarında yürürken (a)
Aklıma geldi eski bir anı (b)
Martılar uçuşur gökyüzünden (a)
Hatırladım o günü, o anı (b)
Örnek:
Gönlümde açan bir çiçek (a)
Seni düşündükçe sevinirim (b)
Hayata yeniden sevinirim (b)
Sensin benim en güzel çiçek (a)
Örnek:
Bahçede güller açmış (a)
Yârim nerde bilemem (x)
Gönlüm hasretle yanmış (a)
Ondan gayrı sevemem (x)