Shu, Mısır mitolojisinde havanın, ışığın ve boşluğun tanrısıdır. Adı, "kuruluk" veya "boşluk" anlamına gelir. Yaratılış mitinde önemli bir rol oynar ve genellikle kardeşi/eşi Tefnut (nem tanrıçası) ile birlikte tasvir edilir.
Shu, yaratıcı tanrı Atum'un ilk çocuklarından biridir. Efsaneye göre, Atum kendi başına var olmuş ve daha sonra kendini tatmin ederek (bazı versiyonlarda tükürerek) Shu ve Tefnut'u yaratmıştır. Shu ve Tefnut, evrenin temel unsurlarını temsil ederler ve diğer tanrıların ve dünyanın yaratılmasında önemli bir rol oynarlar.
Shu'nun en önemli görevi, gökyüzü tanrıçası Nut'ı (gökyüzü) ve yer tanrısı Geb'i (yer) birbirinden ayırmaktır. Bu ayrım, dünyanın düzenlenmesi ve yaşamın mümkün olması için gereklidir. Shu, genellikle kollarını yukarı kaldırarak Nut'ı yukarıda tutarken, Geb yerde yatar vaziyette tasvir edilir.
Shu genellikle insan vücuduna sahip, başında devekuşu tüyü olan bir erkek olarak tasvir edilir. Devekuşu tüyü, hafifliği ve havayı temsil eder. Bazen aslan başlı olarak da tasvir edildiği görülür.
Shu, Mısır mitolojisinde önemli bir figürdür ve evrenin dengesini koruyan bir tanrı olarak saygı görürdü. Tapınaklarda kendisine adanmış sunaklar bulunurdu ve dualarla onurlandırılırdı. Ayrıca, firavunların gücünü ve meşruiyetini sembolize eden ritüellerde de önemli bir rol oynardı.
Shu'nun eşi ve kız kardeşi Tefnut'tur (nem tanrıçası). Birlikte Geb (yer tanrısı) ve Nut (gökyüzü tanrıçası) adında iki çocukları olmuştur. Geb ve Nut'ın çocukları ise Osiris, Isis, Set ve Nephthys gibi önemli tanrılardır. Bu nedenle Shu, Mısır panteonunda birçok tanrının atasıdır.
