Atabetü'l Hakayık, 12. yüzyılın sonlarında veya 13. yüzyılın başlarında Edip Ahmet Yükneki tarafından yazılan, ahlaki ve didaktik bir eserdir. Eser, Hakikatler Eşiği anlamına gelir ve okuyucuya doğru yolu göstermeyi amaçlar. Eserin dili Hakaniye Türkçesi'dir.
Atabetü'l Hakayık, dörtlükler ve beyitlerden oluşan bir mesnevidir. Eserde, aşağıdaki konular işlenir:
Edip Ahmet Yükneki'nin hayatı hakkında kesin bilgiler bulunmamaktadır. Yüknek şehrinde doğduğu tahmin edilmektedir. Gözlerini doğuştan kaybettiği ve bu nedenle "Edip" unvanını aldığı düşünülmektedir. Eserinde, ilim ve irfan sahibi bir kişi olduğu anlaşılmaktadır.
Atabetü'l Hakayık, Türk edebiyatının önemli eserlerinden biridir. Eser, ahlaki öğütler vermesi ve didaktik bir nitelik taşıması nedeniyle, okuyucuya yol gösterici bir nitelik taşır. Aynı zamanda, Hakaniye Türkçesi'nin önemli bir örneği olması bakımından da dilbilimciler için değerli bir kaynaktır.
Eserden bazı dörtlükler, içeriğini daha iyi anlamamıza yardımcı olabilir:
(Bilgi ile ilgili)
Bilim bir hazinedir, açılır her kapı,
Cehalet bir karanlık, götürür hep sapı.
Bilgiyle yükselir insanlık şanı,
Cehaletle düşer, kalmaz nişanı.
(Cömertlik ile ilgili)
Cömertlik bir ırmaktır, akar durmadan,
Cimrilik bir bataklık, kokar durmadan.
Cömert olan sevilir her zaman,
Cimri olan horlanır her zaman.