Kopenhag Kriterleri, Avrupa Birliği'ne (AB) üye olmak isteyen ülkelerin karşılaması gereken şartları belirleyen bir dizi kriterdir. 1993 yılında Kopenhag Zirvesi'nde tanımlanmışlardır ve üç ana başlık altında toplanırlar:
Türkiye'nin AB üyelik süreci uzun ve karmaşık bir süreç olmuştur. Siyasi kriterler bağlamında Türkiye'nin karşılaştığı bazı önemli zorluklar şunlardır:
Hukukun üstünlüğü ilkesi, kanunların herkes için eşit şekilde uygulanmasını ve yargının bağımsızlığını ifade eder. Türkiye'de son yıllarda yargı bağımsızlığı konusunda endişeler artmıştır. Yargı mensuplarının atanması ve görevden alınması süreçlerinde siyasi etkilerin olduğu iddiaları, hukukun üstünlüğüne olan güveni zedelemiştir.
İfade özgürlüğü, bireylerin düşüncelerini serbestçe ifade edebilme hakkını kapsar. Türkiye'de gazeteciler, yazarlar, akademisyenler ve insan hakları savunucuları üzerindeki baskılar, ifade özgürlüğünü kısıtlamaktadır. Özellikle terörle mücadele yasaları, eleştirel seslerin susturulmasında kullanılmaktadır.
İnsan hakları, tüm insanların doğuştan sahip olduğu temel hak ve özgürlüklerdir. Türkiye'de işkence ve kötü muamele iddiaları, cezaevlerindeki koşullar ve kadın hakları gibi konularda insan hakları ihlalleri yaşanmaktadır. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM), Türkiye aleyhine birçok ihlal kararı vermiştir.
Azınlık hakları, bir ülkedeki etnik, dini veya dilsel azınlıkların korunmasını ve ayrımcılığa maruz kalmamasını amaçlar. Türkiye'de Kürtler, Aleviler ve diğer azınlık gruplarının hakları konusunda sorunlar yaşanmaktadır. Özellikle eğitim, dil ve kültürel haklar alanında ayrımcılık iddiaları bulunmaktadır.
Türkiye'nin Kopenhag siyasi kriterlerini karşılayabilmesi için bir dizi reform yapması gerekmektedir:
Türkiye'nin AB üyelik sürecinde ilerleme kaydedebilmesi için siyasi kriterlere uyum sağlaması büyük önem taşımaktadır. Bu, sadece AB ile ilişkiler açısından değil, Türkiye'nin kendi demokratikleşme süreci ve vatandaşlarının refahı için de gereklidir.
