Atatürk Dönemi Türk dış politikasında akılcılık ve gerçekçilik önemli bir yer tutmuştur. Bu ilke, hayali hedefler peşinde koşmak yerine, mevcut şartları ve güç dengelerini dikkate alarak kararlar alınmasını öngörür.
Aşağıdaki dış politika uygulamalarından hangisi, akılcılık ve gerçekçilik ilkesine örnek olarak gösterilebilir?
A) Misak-ı Millî sınırları dışındaki tüm Türk ve Müslüman toplulukları Türkiye'ye katma hedefi güdülmesi.
B) Lozan Barış Antlaşması'nda elde edilen başarılarla yetinilmesi ve yeni savaşlardan kaçınılması.
C) Dünya genelinde tüm azınlık haklarının korunması için uluslararası platformlarda aktif mücadele verilmesi.
D) Güçlü devletlerin iç işlerine müdahale ederek bölgesel liderlik rolü üstlenmeye çalışılması.
