Sevgili öğrenciler, bu soruyu adım adım inceleyerek doğru cevabı bulalım:
- Öncelikle verilen dizeleri dikkatlice okuyalım: "Mecnun'a döndüm o Leyla'sız çölde / Aşkın ateşiyle yanarken bir başıma"
- Bu dizelerde geçen "Mecnun" ve "Leyla" kelimeleri, edebiyatımızda ve kültürümüzde çok iyi bilinen, efsanevi bir aşk hikayesinin kahramanlarıdır. Mecnun'un Leyla'ya olan büyük ve çaresiz aşkı, çöllerdeki yalnızlığı ve çektiği acılar herkesçe bilinir.
- Şair, bu kelimeleri kullanarak kendi yaşadığı aşk acısını ve yalnızlığını, Mecnun'un durumuyla özdeşleştiriyor. Bunu yaparken, okuyucunun zihninde o meşhur aşk hikayesini ve onunla birlikte gelen tüm duyguları canlandırmayı amaçlıyor.
- Şimdi seçenekleri inceleyelim:
- A) İstiare: Bir sözcüğün benzetme amacıyla kendi anlamı dışında kullanılmasıdır. Burada doğrudan bir benzetme değil, bir hikayeye gönderme var.
- B) Teşhis: İnsan dışındaki varlıklara insana özgü özellikler verme sanatıdır (kişileştirme). Dizelerde böyle bir durum söz konusu değildir.
- C) Telmih: Geçmişte yaşanmış önemli bir olayı, bilinen bir kişiyi, efsaneyi, atasözünü veya ayet/hadisi hatırlatma, anımsatma sanatıdır. Şairin, okuyucunun bilgi birikimine dayanarak belirli bir olayı veya kişiyi hatırlatmasıdır. "Mecnun" ve "Leyla" kelimeleriyle, efsanevi aşk hikayesine gönderme yapıldığı için bu tanıma birebir uymaktadır.
- D) Tecahül-i arif: Bilinen bir şeyi bilmiyormuş gibi davranma sanatıdır. Dizelerde böyle bir durum yoktur.
- Bu durumda, şairin "Mecnun" ve "Leyla" kelimeleriyle efsanevi aşk hikayesine gönderme yaparak okuyucunun zihninde o hikayeyi canlandırması, telmih sanatına örnektir.
Cevap C seçeneğidir.
