Sevgili öğrenciler, bu soru İslam hukukunun temel kaynaklarını (delillerini) anlamamızı gerektiren önemli bir konuya değiniyor. İslam hukuku, belirli prensipler ve kaynaklar üzerine inşa edilmiştir. Şimdi seçenekleri tek tek inceleyelim:
- A) Kur'an: Kur'an-ı Kerim, İslam hukukunun tartışmasız, en temel ve birincil kaynağıdır. Allah'ın kelamı olup, tüm hükümlerin ve prensiplerin ana çerçevesini oluşturur. İslam hukukunda bir meselenin hükmünü araştırırken ilk başvurulan kaynaktır. Bu nedenle Kur'an, kesinlikle bir delildir.
- B) Sünnet: Sünnet, Hz. Peygamber'in (s.a.v.) sözleri, fiilleri ve takrirleri (onayları) demektir. Kur'an'ı açıklar, detaylandırır ve bazen Kur'an'da bulunmayan ancak Kur'an'ın genel ruhuna uygun hükümler getirir. İslam hukukunun Kur'an'dan sonraki ikinci temel kaynağıdır ve kesinlikle bir delildir.
- C) İcma: İcma, müctehidlerin (İslam hukukunda içtihat yapma yeteneğine sahip alimlerin) Hz. Peygamber'in vefatından sonra herhangi bir dönemde, şer'i bir mesele hakkında görüş birliğine varmalarıdır. "Ümmetim sapıklık üzerinde birleşmez" hadisine dayanarak, icma da İslam hukukunda Kur'an ve Sünnet'ten sonra üçüncü bir delil olarak kabul edilir.
- D) Rüya: Rüyalar, kişisel deneyimlerdir ve genellikle bilinçaltının yansımalarıdır. İslam'da rüyaların bazı manevi anlamları olabileceği kabul edilse de, bir rüya asla şer'i bir hükmün kaynağı, yani bir "delil" olamaz. Bir rüya ile helal veya haram belirlenemez, ibadet şekli değiştirilemez veya yeni bir hüküm konulamaz. İslam alimleri arasında bu konuda tam bir ittifak vardır. Hukuki bir bağlayıcılığı yoktur.
Bu açıklamalar ışığında, İslam hukukunda delil olarak kabul edilmeyen seçeneğin rüya olduğu açıkça görülmektedir.
Cevap D seçeneğidir.
