15. yüzyıl-17. yüzyıl felsefesinin en belirgin özelliklerinden biri, Orta Çağ'ın Tanrı merkezli (teosantrik) dünya görüşünden uzaklaşarak insanı, insanın yeteneklerini ve dünyevi yaşamı merkeze alan bir anlayışa yönelmesidir. Bu anlayışa hümanizm denir. Hümanizm, insan aklına, iradesine ve yaratıcılığına vurgu yapar ve insanın değerini yüceltir. Skolastik düşünce ve teosantrizm, Orta Çağ felsefesinin karakteristik özellikleridir. Dogmatizm, eleştiriye kapalı, değişmez kabul edilen görüşleri ifade ederken; fatalizm, kadercilik anlamına gelir ve bu dönem felsefesinin temelini yansıtmaz. Bu nedenle, bahsedilen değişimlerin temelinde yatan felsefi tutum hümanizmdir.
