Merhaba sevgili öğrenciler!
Bu soruda, 19. yüzyılda Osmanlı Devleti'nin zorlu koşullar altında topraklarını korumak için izlediği önemli bir dış politika stratejisini inceliyoruz. Hadi adım adım bu soruyu çözelim:
- 1. Osmanlı Devleti'nin 19. Yüzyıldaki Durumu: 19. yüzyıl, Osmanlı Devleti için "Gerileme" ve "Dağılma" dönemlerinin yaşandığı, iç isyanlar ve dış baskılarla boğuştuğu bir zamandı. Avrupa devletleri (İngiltere, Fransa, Rusya, Avusturya gibi) Osmanlı toprakları üzerinde çeşitli emeller besliyorlardı. Bu durum, Osmanlı'nın toprak bütünlüğünü ciddi şekilde tehdit ediyordu.
- 2. Osmanlı'nın Temel Amacı: Zayıflayan Osmanlı Devleti'nin en önemli amacı, elindeki toprakları korumak ve devletin tamamen parçalanmasını engellemekti. Kendi gücüyle bu tehditlere karşı koymakta zorlandığı için, dışarıdan destek arayışına girdi.
- 3. Seçenekleri Değerlendirelim:
- A) İttifak Politikası: Osmanlı, zaman zaman belirli devletlerle ittifaklar kurmuş olsa da, bu ittifaklar genellikle daha büyük bir stratejinin parçasıydı ve tek başına tüm dönemi kapsayan bir ana politika değildi.
- B) Denge Politikası: İşte bu, aradığımız cevaptır! Osmanlı Devleti, kendi gücüyle ayakta kalamayacağını anladığında, Avrupa devletlerinin birbirleriyle olan çıkar çatışmalarından yararlanmaya çalıştı. Bir Avrupa devletinin aşırı güçlenmesini veya Osmanlı toprakları üzerinde tek başına hakimiyet kurmasını engellemek için, diğer Avrupa devletlerini denge unsuru olarak kullandı. Örneğin, Rusya'nın sıcak denizlere inme isteğine karşı İngiltere ve Fransa'dan destek alırken, bu devletlerin kendi çıkarları doğrultusunda Osmanlı'ya müdahalesini de başka bir güçle dengelemeye çalıştı. Bu politika, "Hasta Adam" olarak görülen Osmanlı'nın varlığını bir süre daha sürdürmesini sağladı.
- C) Yayılma Politikası: 19. yüzyılda Osmanlı Devleti, toprak kayıpları yaşayan bir devletti. Yayılma (genişleme) politikası izlemek yerine, mevcut topraklarını korumaya çalışıyordu. Bu seçenek, dönemin gerçekleriyle çelişmektedir.
- D) İzolasyon Politikası: İzolasyon (yalnızlaşma) politikası, dış dünya ile ilişkileri en aza indirmek anlamına gelir. Osmanlı Devleti, toprak bütünlüğünü korumak için Avrupalı devletlerin desteğine ihtiyaç duyduğu için, onlarla sürekli diplomatik ve siyasi ilişkiler içinde olmak zorundaydı. Bu nedenle izolasyon politikası izlemesi mümkün değildi.
- 4. Sonuç: Osmanlı Devleti, 19. yüzyılda kendi gücüyle toprak bütünlüğünü koruyamayacağını anladığında, Avrupalı büyük devletlerin birbirleri arasındaki rekabet ve çıkar çatışmalarından faydalanarak birini diğerine karşı denge unsuru olarak kullanma stratejisini benimsemiştir. Bu stratejiye "Denge Politikası" denir.
Cevap B seçeneğidir.
