Dünya'nın yaklaşık 4,6 milyar yıl olan yaşının hesaplanması, jeolojik zaman ölçeğinde çok büyük bir süreyi kapsar. Bu tür uzun zaman dilimlerini doğru bir şekilde ölçmek için özel yöntemlere ihtiyaç vardır.
- A) Karbon-14 yöntemi: Bu yöntem, organik maddelerin (canlı kalıntıları, odun, kemik vb.) yaşını belirlemek için kullanılır. Karbon-14'ün yarı ömrü yaklaşık 5.730 yıldır ve bu yöntemle en fazla yaklaşık 50.000-60.000 yıl öncesine kadar doğru sonuçlar elde edilebilir. Dünya'nın milyarlarca yıllık yaşını hesaplamak için uygun değildir.
- B) Radyometrik tarihleme: Bu yöntem, kayaçların ve minerallerin yaşını, içerdikleri radyoaktif izotopların (örneğin Uranyum-Kurşun, Potasyum-Argon) bozunma hızlarını kullanarak belirler. Radyoaktif izotoplar, belirli ve sabit bir hızda bozunarak kararlı elementlere dönüşürler. Bu bozunma hızı, "yarı ömür" adı verilen bir kavramla ifade edilir. Bazı izotopların yarı ömürleri milyarlarca yıl olduğu için, bu yöntem Dünya gibi çok eski jeolojik oluşumların yaşını hesaplamak için son derece güvenilir ve yaygın olarak kullanılır. Dünya'nın yaşının hesaplanmasında genellikle meteoritler (Güneş Sistemi ile aynı zamanda oluşmuşlardır) ve en eski Dünya kayaçları radyometrik yöntemlerle tarihlendirilir.
- C) Dendrokronoloji: Bu yöntem, ağaç halkalarını inceleyerek geçmiş iklim değişikliklerini ve ağaçların yaşını belirlemek için kullanılır. En fazla birkaç bin yıllık bir zaman dilimini kapsar ve Dünya'nın milyarlarca yıllık yaşını hesaplamak için uygun değildir.
- D) Stratigrafi: Bu, kaya katmanlarının (tabakaların) incelenmesidir. Kaya katmanlarının göreceli yaşlarını (hangi katmanın daha eski veya daha genç olduğunu) belirlemeye yardımcı olur, ancak doğrudan sayısal bir yaş (mutlak yaş) vermez. Dünya'nın mutlak yaşını hesaplamak için tek başına yeterli değildir.
Yukarıdaki açıklamalar ışığında, Dünya'nın milyarlarca yıllık yaşını hesaplamak için en yaygın ve doğru yöntem radyoaktif izotopların bozunma prensibine dayanan radyometrik tarihlemedir.
Cevap B seçeneğidir.
