$1980$ sonrası Türk romanında, geleneksel anlatı kalıplarının dışına çıkılarak, anlatıcı ve bakış açısı kullanımı daha deneysel ve çok sesli bir yapıya bürünmüştür. Anlatıcının güvenilirliği sorgulanmış, farklı karakterlerin bakış açıları iç içe geçirilmiş ve metinlerarasılık gibi tekniklerle okuyucuya farklı yorumlama alanları açılmıştır.
Aşağıdaki romanlardan hangisi, anlatıcı ve bakış açısı çeşitliliğiyle okuyucuyu metne farklı açılardan dahil etme ve çok katmanlı bir gerçeklik sunma konusunda öncü bir örnek teşkil eder?
A) Orhan Pamuk - Benim Adım Kırmızı
B) Yaşar Kemal - İnce Memed
C) Kemal Tahir - Esir Şehrin İnsanları
D) Sabahattin Ali - Kürk Mantolu Madonna
E) Halide Edip Adıvar - Vurun Kahpeye
