Eski Çağ medeniyetlerinde hukuk, genellikle yöneticinin veya tanrıların iradesinin bir yansıması olarak kabul edilirdi. Bu durum, hukukun uygulanmasında ve toplumsal düzenin sağlanmasında önemli bir etkiye sahipti.
Aşağıdaki ifadelerden hangisi, Eski Çağ'da hukukun kaynağına ve uygulanışına yönelik bu genel anlayışla çelişir?
A) Mezopotamya'da kralların kendilerini tanrıların temsilcisi olarak görmesi ve kanunları bu yetkiyle çıkarması
B) Hititlerde "Pankuş" adı verilen meclisin kralın yetkilerini sınırlaması ve yargılamalarda rol oynaması
C) Mısır'da firavunun çıkardığı kanunların aynı zamanda tanrısal buyruk olarak kabul edilmesi
D) Yahudilikte On Emir gibi dinî kuralların toplumun hukukî ve ahlaki temelini oluşturması
E) Sümerlerde kanunların, tanrılar adına çıkarıldığına inanılması
