René Descartes, felsefesinin başlangıcında her türlü şüpheyi mümkün olan en uç noktaya taşır. Duyuların aldatıcılığından, rüyaların gerçeklikten ayırt edilemezliğinden ve hatta kötü bir cinin bizi sürekli aldattığı varsayımından hareketle her şeyi sorgular. Ancak bu radikal şüpheciliğin sonunda, şüphe edilemeyecek tek bir gerçekliğe ulaşır. Bu gerçeklik, düşünmenin varoluşuyla doğrudan ilişkilidir.
Descartes'ın bu şüphe yönteminin ve ulaştığı kesin bilginin temel argümanı aşağıdakilerden hangisidir?
A) Tanrı'nın varlığı, evrenin düzeninden ve mükemmelliğinden çıkarılabilir.
B) Düşünüyorum, o halde varım; yani şüphe etmem, düşündüğümü ve dolayısıyla var olduğumu kanıtlar.
C) Doğru bilgiye ancak duyular aracılığıyla, deneyimlerle ulaşılabilir.
D) İnsan aklı, doğuştan boş bir levha olup tüm bilgileri sonradan edinir.
E) Evrenin işleyişi mekanik yasalara tabidir ve bu yasalar deneyle keşfedilir.
